Selin ÖZTÜRK

Ask me anything   Submit   <"Business Analyst">
<"selin.ozturk89@gmail.com">

twitter.com/potamides:

    iki şehir →

    lastsonofgilead:

    sevgilim hayat zor ama sen çok güzelsin

    gece. fıskiyelerden fışkıran sular arkadaki binayı gölgeleyemiyorlar. havaya parlak mavi zımbırtıları atıp tutan adamlar, çok uzak ve çok yakın. bunaltıcı bir sıcak ama bu gece, burada, yıldızlara inanmıyorum ama bir ışık var.

    dar sokaklardan geçip…

    — 1 week ago with 2 notes

    Uzun zamandır yazamıyorum..
    Okuyorum, kendimle ilgili olmayanları yazıyorum
    Ama kendimi yazamıyorum
    Doğrudan güneş girmeyen odamda otururken
    Uçurtma uçurmak istiyorum, hani şu gülen yüzlü olanı..
    Ama onun yerine taslaklar çiziyorum,
    Fidanlar dikip, hikayeleri oyunlaştırmaya çalışıyorum.
    Hayalini kurduğum deniz kenarındaki gotik kente gitme planlarım var
    Çok yürüyeceğim, bisiklete bineceğim ve yüzeceğim.
    O kentin çok fazla fotoğrafını çekeceğim, belki bir kısmını tab ettireceğim.
    Birlikte büyüttüğümüz kedimizin köpek genleri olduğundan şüphe duyarken, elimdeki yumuşacık topu uzaklara atıyorum
    Biliyorum ki geri getirecek..
    Tesadüfen bulduğum bana çok önce yazdığın hikayeyi hatırlıyorum sonra,
    İçim ısınıyor.. Beşiktaşta bana anlattığın hikayeler sıralanıyor zihnime,
    Genellikle karanlık gecelerde anlattıkların..
    O gotik kentte benimle olur musun ?
    Benimle yürüyüp, yüzer misin ?
    Yaz mevsimini hep özlerim, biliyorsun
    Denizde belimi kavramını da özledim..
    O kentte benimle bool avına çıkar mısın ?

    — 3 months ago with 1 note

    Bunlari sandiktan cikarmanin zamani geldi, hayatima yeniden hosgeldin analog :)

    — 3 months ago with 1 note
    #lomography  #diana 

    dararababbabbabbabbam!

    — 5 months ago
    #incüvez band 

    Her şeyi erteliyorum
    Her şeyin beni beklemesini bekliyorum, beklemeyeceklerini bildiğim halde..
    Sabırlı olmayı ve bir çocuğu büyütürken geri adım atmayı, kabullenmeyi öğreniyorum.
    Geriye dönüp neler hissetmişim nasıl ifade etmişim diye şaşırıyorum.
    İçimden yazmak gelmiyor
    Gelse bile kelimeleri yanyana dizdiğimde oluşturdukları melodiden hoşlanmıyorum.
    Bir zamanlar kendi başarılarıyla övünen bir hayalperestken, şimdi kurduğum düzeni bozmamak için çaba harcıyorum.
    Hem kendim için hem de Biber.
    Durgun ve dingin kıyılarında keyifleniyorum..
    Yorgunum, projelerim var ama huzurluyum..
    Sağlıksızım, uykusuzum ama artık oturtuyorum..
    Geziyorum, fotoğraf çekiyorum ama yayınlamıyorum..
    Örüyorum, düğümlüyorum ve planlıyorum..
    Hepsini yapabiliyorum O’nunla, gizli destekçim!
    Nice senelere!
    BOOL son!

    13.10.2013

    — 9 months ago with 1 note

    Gece yarısı bilmiyor saat kaç
    Gözünü açtı, yanında bir adam
    Kollarıyla sarılmış sıkıca
    Sanki bir yere kaçmasını engellemek istermişcesine
    Onun yüzüne bakıyor, tanıdık!
    Ama yeni..
    Yadırgıyor başta, rahatsız oluyor bir anlık..
    Sonra korkuyor ya onu hiç bırakmazsa ya boğulursa..
    Hemen ardından onu bırakması içinde çok daha büyük bir korku yaratıyor, karanlık düşünceler oluşuyor, hepsi daha çok korkutuyor..
    Hayata karşı yeniden tek başına kalmak..
    İnsanlarla uğraşmak, anlamaya çalışmak ve her defasında daha da yorgun hissetmek!
    Tanıyor onu, kendini tanıdığını çok iyi biliyor.
    Güveniyor ona hiç kimseye güvenemediği kadar.
    Kıskanıyor, onu şımartmasına izin veriyor.
    Ve ilk defa aşık olduğunu hissettiği adama, hislerini tepkisinden korkmadan çekinmeden söyleyebiliyor içinden geldiği şekilde..
    Bunları düşünürken gözlerini araladı, martıların sesi uyandırmıştı..
    Gözlerinin içine baktı, gülümsedi, dudaklarına ufacık bir öpücük kondurup daha da sıkı sarılarak yeniden uykuya daldı.
    Onun sevgisini hissetti kanında, o da sarıldı sıkıca sanki bir yere kaçacakmış da uykusunda kaçıracakmış gibi..
    Huzurluydu, gözlerini yumdu..

    05.01.2013

    — 9 months ago

    Pencerenin kenarında oturmuşum
    Gözlerim sokaktaki çocuğa dalmış gitmiş
    Düşünüyorum, belki de her yalnız kaldığımda fazlasıyla yaptığım gibi..
    İçimdeki giderek büyüyen ve gözyaşlarına dönüşen o hissi tanımlamaya çalışıyorum..
    Aslında yalnızlık ile birleştiğinde korkutucu oluyor.
    Ama yalnızlığı ben daha çok sevmiyor muydum ?
    Neden bu kadar ağır geliyor ?
    Neden ilk defa evde yalnız kalan hüzünlenip ne yapacağını bilemeyen çocuk gibi hissediyorum kendimi ?
    Bedenim de ruhum da benimle dalga geçiyor mütemadiyen..
    Ne zaman kontrolü ellerine geçirdiler ?
    Ne yapacağımı şaşırdım..
    Canım bir şey çekmiyor.
    Oyun oynamak mı ? Onu daha çok hatırlamak ve daha çok özlemek için mi ?
    Hem de dayanmak bu kadar zorken.
    Hala doyamadığımdan mı yoksa bana yalnızlığı unutturduğundan mı sürekli gözlerim ıslanıyor ?!
    Hiçbir neden yokken, sadece uzakta diye..
    Kendini tekrar tanımla S.


    23.03.2013

    — 9 months ago